Het is een kort ritje op maandag de 14^e naar Sallatunturi met veel bos onderweg. Op zich niet verwonderlijk, want 76% van het land bestaat uit bos. Hout is hier immers de belangrijkste grondstof. Doorgaans staan (kaarsrechte) dennen en berken door elkaar heen.

Salla is een stadje iets verderop en tuntura betekent berg, want we zitten in het grootste skigebied van Finland nabij een berg van maar liefst 480 meter hoog..... De Finnen hebben overal waar een beetje berg is, een skigebied gemaakt. Niet te vergelijken met de ski-gebieden in de Alpen, maar sneeuwzeker is het hier 's winters in ieder geval wel. Daarnaast is langlaufen, schaatsen en sneeuwscooteren ook een geliefde sport in de winter. We gaan op bezoek bij de rendierfarm van de Nederlander Bert Braafhart, die hier sinds 1999 woont en de 1^e Nederlandse rendierhouder van Lapland is, en daarmee in 2001 ‘Laplander van het jaar' werd. We lopen een paar uur rond, zien heel veel keutels, maar de eigenaren hiervan houden zich angstvallig schuil .... Wel staan er enkele mooie Finse blokhutten ten behoeve van de lange afstandswandelaar. Compleet ingericht met zitjes, een houtkacheltje, natuurlijk een sauna, en soms zelfs opblaasbedden.

We zitten dicht bij de Russische grens, dus we kunnen het niet laten om even te gaan kijken. We parkeren de auto dichtbij de controle- posten en zien hoe de auto's, nadat de inzittenden naar binnen zijn voor allerlei formaliteiten, grondig gecontroleerd worden. Wanneer we de douanebeambte desgevraagd vertellen dat we alleen maar even kijken, zien we de verbazing in z'n ogen. We hebben het idee dat alle bewakingscamera's op ons gericht staan, fotograferen nog maar even snel een bord en maken ons uit de voeten.

Wanneer we de volgende ochtend rond 10 uur van de camping vertrekken, vertelt de eigenaresse dat ze pas sinds gisteren open is en dat wij de eerste bezoekers zijn. Vandaar dat we dus de camping voor ons alleen hadden.... Overigens komt dat vaker voor, want officieel gaan de meeste campings wel op 1 juni open, maar ze zijn dan nog zeker 14 dagen druk bezig om de camping in orde te maken voor het seizoen. En wij maar denken dat ze speciaal voor ons alles aan het oppoetsen zijn......

Wanneer we dinsdag na een druilerig en koud begin van de dag in Kemijärvi aankomen, blijken ze hier, gezien de folders, redelijk toeristisch ingesteld, maar uiteindelijk stelt het stadje weinig voor. De tentoonstelling met grote houtsnijwerken is ook officieel wel vanaf 1 juni open, maar er is niemand te zien en de deur zit dicht. We bekijken nog wat winkels, brengen onze proviand weer wat op voorraad en bereiden de wandeltocht van morgen alvast wat voor. We hebben hier inmiddels weer buren op de camping, voornamelijk Finnen, 2 Duitsers en een Zwitser.

Gelukkig is het zonnig weer wanneer we op woensdag de 16^e richting het Pyhä-Luosto Nationaal Park rijden. Weer moeten we in de remmen voor een rendier. Het beestje blijft zigzag voor de auto lopen, dus we kunnen er niet langs. Een Fin die inmiddels ook genaderd is weet er wel raad mee en begint luid te toeteren. Het rendier zet het op een lopen en duikt uiteindelijk een zijweg in. De tocht van zo'n 12 kilometer in het park is fantastisch! We lopen door de Isokurukloof met aan beide zijden rotswanden tot 100 meter hoog. Hier en daar is zelfs de sneeuw nog niet verdwenen. 's Winters is dit overigens ook een geliefd ski-gebied. Er wordt werkelijk alles aan gedaan om een dergelijk natuurverschijnsel toegankelijk te maken door middel van loopplanken, trappen, vuurplaatsen, vlonders om het meer in te kunnen, schuil- en zelfs wc-hutten. En alles is vrij toegankelijk en vrij te gebruiken. Daar kunnen veel landen nog een voorbeeld aan nemen. Behalve de keutels, zijn ook de rendieren zelf hier in grote getale te bewonderen! Een Finse familie geeft ons ‘echte Finse chocola' en zijn ook al eens in Amsterdam en op de Keukenhof geweest. Ze wonen zelf in de omgeving van Helsinki, maar zijn in de winter een aantal maanden in Zuid-Spanje en in de zomermaanden in Lapland.

In het dorpje Suvanto, het enige dorp in Lapland dat in de oorlog niet door de Duitsers is platgebrand zien we echte Noord-Finse huizen die hier meer dan een eeuw oud zijn. Terug op de camping vertelt onze Finse buurman met camper, dat hij 's winters 6 maanden op Tenerife doorbrengt. Als we de volgende ochtend ook nog een Nederlands stel met camper spreken, die zo'n 12 weken onderweg zijn, voelen we ons maar een stelletje klungels zo langzamerhand met onze 6 weken vakantie....

Wanneer we op donderdag rond de middag in Rovaniemi aankomen, kunnen we een mooie plek uitzoeken op de stadscamping aan de rivier. 's Middags gaan we op bezoek bij de Kerstman die op de poolcirkel woont. Het is een ontzettend toeristisch gebeuren, maar ach, als je hier in de buurt bent, moet je er geweest zijn.

De volgende dag wandelen we in een half uurtje vanaf de camping naar het stadje Rovaniemi. Omdat het in 1944 compleet afgebrand is door de Duitsers zijn er géén historische gebouwen te zien. Het is een moderne stad met wat lage flats en super de luxe overdekte winkelcentra. In het Arctic Center leren we een heleboel over de poolcirkel, de bewoners, het noorderlicht etc. Terug gekomen op de camping evalueren we onder een stralende zon, met een biertje, het één en ander met onze Zwitserse buren.