Het weer is omgeslagen als we op zaterdagmorgen 19 juni naar de Fins/Zweedse tweelingstad Tornio/Haparanda reizen. Het is bewolkt en regenachtig. Toch kunnen we nog weer droog de caravan neerzetten in het Finse Tornio en ‘s middags maken we een uitstapje naar het Zweedse eilandje Seskarö en daarna naar de Kukkulankoski, een stroomversnelling van 3,5 kilometer lang met een verval van ruim 13 meter. 's Avonds horen we via de Wereldomroep dat Nederland zich bij het WK voetbal geplaatst heeft voor de achtste finale en dat er, ondanks dat wij niet hebben gestemd, nog steeds geen nieuw kabinet is.

De volgende dag rijden we richting het noorden naar Aavasaksa. Het gebied, vooral rondom het Portomojärvi meer is mooi, maar vanwege het regenachtige weer is het niet zinvol om hier te blijven, dus daarmee zit onze Finlandperiode er op en vervolgen we onze reis richting Zweeds Lapland.

Het eerste weggedeelte in Zweden is slecht, dus onze inboedel wordt flink door elkaar geschud. We passeren weer de poolcirkel en vervolgen onze weg door een steeds bergachtiger wordend gebied tot in Gällivare, waar we de pootjes weer uitdraaien. Daarmee zit er inmiddels 3 weken en ruim 3500 kilometer op. We moeten ons horloge weer een uur terugzetten en hebben dus zomaar een uurtje extra vandaag. Het sms-je van zoonlief inzake vaderdag (waar we zelf totaal niet aan gedacht hadden..) maakte ondanks de regen de hele dag weer goed. We nemen er 's avonds een wijntje op, die we de vorige dag in het Finse Tornio in de Alko (de Finse staatsdrankenwinkel), voor onze begrippen te duur, gekocht hebben.

Wanneer we op maandag 21 juni in Jokkmokk aankomen, valt ons de Zweedse gastvrijheid bij de campingreceptie wat tegen. We zijn kennelijk wat verwend geraakt in Finland. Als we 's middags de omgeving verkennen, is de regen gestopt en laat de zon zich af en toe weer zien. Een bezoek aan het uitgebreide Lappenmuseum is ook de moeite waard.

De volgende dag rijden we richting natuurgebied Sarek over een slechte, en herhaaldelijk opgebroken weg. Onze vierwiel drive is er beter mee in z'n nopjes dan wij want na ruim twee uur door kuilen, stof en puin gereden te hebben zijn we pas halverwege, en vinden wij het mooi genoeg geweest en keren terug. Overigens is het gedeelte wat we wel gezien hebben, meer dan de moeite waard. Ook hier ligt net als in Finland nog sneeuw op een hoogte vanaf circa 350 meter en hebben veel Zweden hier, net als de Finnen, een 2^e huisje. We zitten nog steeds boven de poolcirkel en ook hier wordt het 's nachts niet donker.

We rijden inmiddels weer in zuidelijke richting als we de woensdag de 23e van Jokkmokk naar Arvidsjaur rijden. Het is stralend weer als we de poolcirkel passeren (nu voorlopig voor de laatste keer). Onderweg zien we bos, meren, woeste rivieren en stroomversnellingen en delen we de weg met meer rendieren dan auto's. In Arvidsjaur bekijken we de prachtige omgeving, al zijn de grindwegen hier ook nogal stoffig.

Alvorens we donderdag rond de middag van Arvidsjaur naar Burea rijden wassen we de auto op de wasplaats van de camping, slaan nog even wat proviand en (te) dure wijn in en bekijken de in originele staat verkerende Lappenhuisjes, waar de Samen (het officiële woord voor Lappen, wat ze liever gebruiken) nog één keer per jaar bij elkaar komen. De overige tijd leven ze inmiddels een vrij modern leven en houden ze vanuit huis electronisch hun kuddes met rendieren in de gaten. Het is inmiddels zo'n 23 graden. De zon is hier fel, dus dat voelt aan als 30 graden. Op de volgende camping aangekomen, treffen we twee Nederlandse stellen met elk een bijzondere combinatie: een Citroën 2CV6 (Eend met 34 PK onder de motorkap) met daarachter een Eriba caravan. Ook wij zetten ze, zoals velen voor ons, op de foto. 's Avonds horen we tijdens het voetbal kijken in de kantine, dat ze lid zijn van een Europese 2CV club die jaarlijks ergens in Europa bij elkaar komt. Ze komen net terug van de Noordkaap. Met onze buurman uit Noorwegen filosoferen we de andere dag nog even na over de 2CV's, over Nederlanders, Duitsers, Finnen, Zweden en Noren. Na jaren heel Europa doorgetrokken te hebben met een VW-busje gaan hij en z'n vrouw nu alleen nog naar de westkust van Zweden omdat het weer hier meestal mooi is. Nederlanders vindt hij overigens het meest op de Noren lijken, de Duitsers vindt hij formeel en een tikkeltje arrogant. Hij kan het weten, want hij heeft immers zijn militaire radar-communicatie opleiding voor de luchtmacht, samen met veel andere Europeanen, in München gevolgd.

Omdat vrijdag de 25^e het midzomernachtweekend in Zweden gevierd wordt, is het druk op de weg als we rond half elf weer op pad gaan en zijn er nu veel meer auto's dan rendieren op de weg. Via Umea komen we op een camping in Nordmaling aan de Botnische Golf terecht, waar de stemming er bij een aantal groepjes Zweden er al flink in zit. Er wordt, naar ons idee vooral in familieverband gegeten en gedronken. Ook planten ze jonge berkenboompjes bij hun caravan of camper en hangen daar ballonnen in. Als het wat kouder wordt en de zon achter de bewolking verdwijnt, zijn de Zweden rond 21:00 uur ineens allemaal in hun kampeermiddel verdwenen. Ook om 24:00 gebeurt er helemaal niets. Wellicht kan Rens ons nog informeren hoe het in Stockholm is verlopen.

Allemaal bedankt voor de leuke, spontane reacties en blijf ons volgen !

Hartelijke groet,

Henk en Mia