De omgeving is schitterend en het weer goed als we zaterdag 26 juni van Nordmaling richting National Park Skuleskogen rijden, één van de meer dan 28 nationale parken die Zweden telt. Op goed geluk rijden we net voor het dorp Docksta een camping op, zonder receptie. Een bord in het Zweeds geeft info; we begrijpen er niets van, maar besluiten het als volgt te vertalen: een plek uitzoeken en dan later betalen. Een telefoontje naar een bijbehorend telefoonnummer levert ook niets op, want aan de andere kant van de lijn wordt enkel Zweeds gesproken. We installeren ons dus maar en 's avond blijkt de eigenaar (wiens moeder wij kennelijk aan de telefoon hadden) langs te komen om de campinggelden te innen. Hij verbaast zich over het groeiend aantal Nederlanders dat op zijn camping komt. Op de opmerking dat hij dan wel een Engelse vertaling op zijn bord mag zetten, reageert hij niet. Het onooglijke houten gebouwtje met toiletten en douches blijkt aan de binnenkant luxueus afgewerkt te zijn, iets wat we overigens zowel in Finland als in Zweden vaker zien.

De ‘wandeling' van 14 kilometer die we op zondag 27 juni door ‘Skuleskogen' maken, is niet iets om even op je sloffen te doen. Het is flink klimmen en dalen over rotsen, losse keien, door een steile kloof en over een enorme hoeveelheid boomwortels. De beloning is er ook naar: het uitzicht over de kust, de rotsen, de Botnische Golf en alle baaien en eilandjes is meer dan de moeite waard.

De omgeving bevalt ons zo goed, dat we besluiten er nog een dagje bij aan te plakken, en terwijl de was in de stralende zon hangt te drogen, bekijken we op maandag ook de rest van de ‘Höga Kusten'. Het hele gebied langs de kust tussen Ornskoldsvik en Kramfors wordt ‘Höga Kusten' genoemd en staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. Het lag 20.000 jaar geleden nog onder een gletsjer van 3000 meter dik. Hoewel de borden naar de ‘Information' aan de E4 in Ullanger groot genoeg zijn, gaat het gebouwtje schuil achter metershoge reclameborden voor een hal met kledingverkoop en is bijna niet te vinden. Een vriendelijke Zweedse vertelt ons waar we de mooiste plekjes kunnen vinden en geeft een kaart mee. We bekijken de ‘rotsidan', de kust vol op elkaar geschoven rotsblokken. Behalve een enkele Duitser is dit gebied kennelijk nog niet ontdekt door Nederlanders, wij zien ze tenminste niet. Wel overal weer prachtige baaien, vele eilandjes, leuke vissersdorpjes en natuurlijk overal weer de Stuga's (vakantiehuisjes), meestal mét een bootje erbij.

De campingbaas vindt het maar wát leuk dat we nog een dag gebleven zijn omdat we het zo mooi vinden hier. Hij kletst honderduit en is erg geïnteresseerd in onze reis en we moeten beslist een keer terugkomen. Dat geldt overigens ook voor alle andere Nederlanders; hierbij dus van harte aanbevolen !

Dinsdag verplaatsen we ons weer een eindje richting het zuiden via één van de grootste bruggen van Europa, de Höga Kusten brug, en belanden op het schiereiland Hornslandet. De ietwat verouderde camping ligt in het plaatsje Hölick, wat vroeger een vissersdorpje was, waar men met de boot onder het huis kon varen. Nu zijn de huisjes voornamelijk in gebruik als 2^e woning en valt er hélemaal niets te beleven. Op de deur van het enige restaurant in het dorpje is een Zweedse tekst geplakt, waar we niets mee kunnen. In ieder geval zit de deur dicht, dus dat wordt gewoon weer zelf koken. Het dorpje en het uitzicht op zee zijn overigens prachtig.

Als we woensdagmiddag na een hobbelige en regenachtige rit bij het Björnpark (grootste berenpark van Europa) in Orsa-Grönklitt aankomen en onze combinatie op de ruime parkeerplaats stallen, klaart het weer net een beetje op. In een bijzonder uitgestrekt en heuvelachtig park zien we diverse soorten bruine beren (tot 3 meter hoog, als ze op de achterpoten staan), witte poolberen en daarnaast nog wat tijgers, wolven e.d.

Zodra we de pootjes rond zes uur 's avonds uitgedraaid hebben op de camping in Orsa, begint het pas echt noodweer te worden. Gelukkig hebben we een mooie hoge plek uitgezocht.

De volgende dag is de lucht alweer helderblauw en is er niets meer aan de hand. Via een telefoontje met Nederland horen we dat het daar boven de 30 graden wordt en dat Oranje inmiddels in de kwartfinale belandt is. We waren helaas wat slecht geïnformeerd omdat het inmiddels al de 5^e dag zonder internet of een andere vorm van communicatie is, want ook de Wereldomroep is lang niet altijd te ontvangen en Nederlandse kranten zijn hier niet of nauwelijks verkrijgbaar.

We vervolgen onze reis via Mora (heeft niets met kroketten te maken...) en toeren langs het Siljanmeer naar het plaatsje Nunäs, wat bekend geworden is om de handgemaakte houten Dala-paardjes. We bekijken hoe ze gezaagd, bewerkt, geschilderd en natuurlijk verkocht worden. Daarna vervolgen we onze weg naar Tällberg, een soort museumdorpje, waar rond 1900 het toerisme aan het Siljanmeer zich het eerst ontwikkelde. Er staan nog echte authentieke, allemaal in gebruik zijnde, houten hotels, restaurantjes, een smederij, weverij, bakkerij e.d. Op de camping in Falun aangekomen, blijkt het in het gidsje beloofde internet pas in de winter beschikbaar. En de winter is hier veel belangrijker, want er zijn twee enorme springschansen tegen de berghelling gebouwd. En nee, we hebben dus niet met de caravan......

In de kopermijn in Falun (ook alweer op de werelderfgoedlijst van Unesco), die we de volgende dag bezoeken, hebben we de aardige Zweedse gids voor onszelf, want meer gegadigden voor de Engelstalige rondleiding door de ondergrondse gangen zijn er niet. Omdat het Nederlands elftal 's middags speelt, krijgen we een bijpassende oranje cape om en een oranje helm op.... De inmiddels gesloten kopermijn, waar behalve koper ook zilver, goud etc. gedolven wordt, zijn het bekijken waard. Zowel de (ingestorte) groeve buiten met bijbehorende gebouwen als de musea geven veel informatie. Uiteraard ontbreken de souvenirs ook niet.

De goede afloop van de kwartfinale van Nederland-Brazilië kunnen we ‘s middags in het ‘servicehus' op de camping bekijken, zij het dan met Zweeds commentaar. Onze sympathieke Zweedse buurman feliciteert ons en heeft al aan ons pluche rendier op de hoedenplank gezien dat we ook in Noord Zweden geweest zijn. Hij woont aan de ‘Höga Kusten', éen van de gebieden die wij erg mooi vonden, en is wat aan het rondreizen door Midden-Zweden. Ook hij kent Nederland wel, want hij is voor zaken regelmatig in Rotterdam geweest.

De volgende dag reizen we door naar Stockholm. Onderweg stijgt de temperatuurmeter al naar 30 graden. De camping blijkt een stuk voller dan op de heenweg. Samen met Rens bekijken we in het Thaise restaurantje op de camping, vol met Duitsers, de WK wedstrijd tussen Duitsland en Uruguay. We overwegen nog even om te gaan juichen wanneer Uruguay een doelpunt zou gaan maken, maar dat blijkt helemaal niet aan de orde te komen. Bij de caravan kletsen we met een koel biertje gevolgd door een Hollandse pannenkoek, weer even gezellig bij. Eindelijk weer gewoon internet, dus het is nu zondagmorgen, wanneer we dit publiceren. Vanmiddag de winterspullen ophalen bij Rens, nog weer wat bijkletsen, vanavond gezellig met z'n drieën gebakken zalm eten, en dan maandagmorgen weer verder langs de kust naar het eiland Öland en de dagen daarna geleidelijk aan weer richting Nederland.

Reacties zijn nog steeds welkom !

Hartelijke groet,

Henk en Mia